Mijn Opa

Lieve Pseudo,

Zijn begrafenis was op een doordeweekse donderdag, zonovergoten en bloedheet. Alsof de natuur nog eens wilde benadrukken dat Opa altijd het zonnetje in huis was geweest.

Tijdens de kerkdienst gingen mijn gedachten naar de jaren waarin hij vrolijk en kwiek door het leven stapte. Niets was hem te dol en alles kon. Opa was kind met de kinderen, soms teruggefloten door Oma die altijd in de keuken leek te staan. Alhoewel hij in de laatste jaren wat minder soepel werd, was zijn gezondheid om jaloers op te worden. De lange avonden in de winter, spelletjes die hij altijd wilde winnen, naar het strand in de zomer en altijd wat lekkers op zak. 

Maar Opa kon ook heel boos worden. Soms terecht als wij echt te ver gingen, maar soms zonder duidelijke reden. Achteraf gezien allemaal erg begrijpelijk, maar toen deed het me verdriet als die lieve Opa een ander mens leek te worden. Nu snap ik wel dat het zwaar moet zijn geweest om twee kinderen, die niet meer bij hun ouders konden wonen, zonder slag of stoot op te voeden. 

Nadat ik Oma naar het verpleeghuis had gebracht en ik weer thuis met mijn overpeinzingen zat, belde mijn schoonzoon. Mijn dochter was bevallen van een zoon en ik kon het kleine wonder komen bekijken.

In de auto naar het ziekenhuis schrok ik van mijn eigen fantasie: Opa was teruggekomen.

 

Een gelukkige Oma

reageren

Reactie(s)

 
---
---

 



Meld je aan voor de onregelmatig verschijnende Nieuwsbrief
of lucht gewoon je hart:

Email Bedgeheimen